El sueño del celta

Hai pouco rematei de ler El Sueño del Celta, a, para min e moita xente máis, supoño, nova obra mestra de Vargas Llosa, o meu escritor favorito, e non puiden resistir a tentación de poñerme a escribir este post porque non quero esquecer as miñas impresións sobre o libro. Ao dar a volta á última folla, pensei que era unha pena que rematase, as súas 400 e pico páxinas soubéronme a pouco (teño que dicir que a min gústanme os libros “gordos” e este para min non é moito).
O primeiro que pensei foi na cantidade de xente que houbo ao longo da historia que non coñecemos e que, desde logo, merecería, como é o caso Roger Casement, a persoa na que se basea esta obra, ser coñecida, polo menos no seu país de nacemento, neste caso Irlanda. E non só iso, senón que ata hai moi pouco foi ademais moi denigrado e desde logo que non o mereceu. Decateime tamén do enorme traballo de documentación que tivo que facer Vargas Llosa para escribir este libro porque a trama inclúe moitos personaxes e feitos históricos de diversos países de Europa, África e América do Sur. Lin que ata visitou moitos dos lugares nos que se desenvolve a novela para documentarse mellor.
O libro ten tres partes principais: a que se desenvolve no antigo Congo Belga (hoxe República Democrática do Congo), a que se desenvolve na Amazonía peruana e a que se desenvolve en Irlanda. Aínda que o tema dos capítulos que se desenvolven en Europa é moi distinto do dos que teñen lugar en África ou América, penso que todos teñen un fío condutor que é a loita de Roger Casement polos dereitos e liberdades dos pobos e a súa toma de postura clara en contra da explotación de África e América por los chamados países civilizados, cousa que nos tempos do colonialismo nos que el viviu (finais do século XIX e principios do XX) non estaba ben vista. En definitiva, Roger Casement foi un idealista que obtivo importantes logros no que respecta aos dereitos humanos en África e América, pero que tivo un final inmerecido e grazas Vargas Llosa ten agora, aínda que sexa pequeno, un lugar na historia.

Soledad Felloza contounos contos

E o 22 de decembro chegou á biblioteca Soledad, carregando unha maleta chea de libros, e dela saíron, como se fora a chisteira dun prestidixitador, moitas sorpresas.
E así,como por encantamento, fumos pasando dun conto a outro, pois Soledad posúe a maxia que te trasporta dunha atmósfera a outra, dunha emoción a outra.
Primeiro escoitamos relatos de amor,pero non relatos correntes, pois o primeiro tiña por protagonistas a personaxes da Commedia dell'arte, e co segundo tivemos ocasión de enteirarnos por fin do que acontece despois de que casan o príncipe a a princesa, mais alá do final feliz, xa que sempre hai historias que comezan onde outras rematan.
Despois foi o turno dos contos de toda a vida, os tres porquiños e o parrulo feo, pero desde perspectivas novas, non é tan malo o lobo como sempre nos fixeron crer, e ao parrulo o futuro tróuxolle un descubrimento...
Rematou cun conto de medo sobre unha lacazana que obtén o seu merecido.
E mesturados polo medio dos contos, consellos para rapaces e rapazas, recordos da infancia, en fin, que foi unha sesión moi entretida que pasou voando.

Banda Sonora VIII

Cando, aos 17 anos, marchei a Santiago de Compostela para comezar os estudos da Licenciatura de Matemáticas, os meus pais debían de considerarme bastante inmaturo para comezar a aventura polos meus propios medios, de modo que falaron cun parente, que era padriño de Guillermo Rojo Sánchez (actual académico da lingua española e director académico do Banco de Datos do Español), e grazas á súa mediación e o meu expediente académico conseguín entrar no Colexio Maior Fonseca. Aquilo para un rapaz que case non saíra de Ferrol era outro mundo. Entre os colexiais daquela época estaban: Cándido Conde Pumpido, hoxe fiscal xeneral do estado; Augusto Cesar Lendoiro, actual presidente do Deportivo da Coruña; o falecido Genaro Borrás, que logo sería médico da Federación Española de Futbol; Miguel Domínguez o propietario da Clínica Domínguez de Pontevedra; Antonio Hernández Deus que é Director de Comunicación da Oficina de Información da Prelatura do Opus Dei en España ou entre os profesores o famoso pediatra Dr Peña Guitián, Catedrático de Pediatría ou Manuel García Garrido, catedrático de Dereito Romano e reitor da Universidade de Santiago (de infausto recordo) entre outros.
Polo propio Guillermo entrei en contacto con aqueles pioneiros da Nova Canción Galega: Xavier, Xerardo Moscoso, Benedicto, Vicente Araguas, ademais del, e tiven a oportunidade de ser un dos asistentes ao histórico concerto do 1 de Decembro de 1968 no cinema Capitol Presentado por Manuel María e organizado pola agrupación Cultural Ou Galo de Santiago. Nese recital comezan a usar o nome de Voces Ceibes (logo uniríaselles Miro Casabella, máis tarde outros como Bibiano ou Suso Vaamonde) no cartel anunciador deseñado por Antonio Patiño. Aquela foi a primeira e última vez que actuaron xuntos todos eles. Recordo como coreabamos, ou quizais berrabamos?,as súas cancións no medio dunha choiva de panfletos da UPG, aquelas letras que querían ser unha metafórica crítica á ditadura e á falta de liberdades e non deixabamos de pensar que a policía, os famosos grises, agardaban na rúa cercando o edificio. Aqueles músicos que abandonaban a tradicional gaita e tomaban as súas guitarras acústicas para musicar os poemas de Celso Emilio Ferreiro, Manuel María, Lois Diéguez ou Curros Enríquez, tiñan un aire entre trobadores e militantes da lingua e gravaron uns cantos discos, nada comerciais, para Edigsa/Xistral.

Cantar en galego no ano 1968 era un signo de heroicidade, as súas actuacións eran silenciadas polos medios de comunicación ou simplemente prohibidas e tería que pasar bastante tempo ata que, grazas a eles, se vise natural que Andrés Dobarro ou Os Tamara, pasando por Ana Kiro, cantasen na lingua propia. Hoxe, instalados xa na normalidade e cando estamos a gozar dunha oferta musical moi rica na diversidade e calidade das propostas, admitimos con familiaridade creacións rozando o clasicismo como Amancio Prada ou Rosa Cedrón, a simpatía festiva de grupos como Lamatumbá, a fusión de culturas de Uxía Senlle ou Carlos Núñez, os grupos considerados xa tradicionais como Milladoiro, Luar na Lubre ou Berrogüeto, e tamén aventuras arriscadas como os discos “cabareteiros” de Marful , o blues en galego de Víctor Aneiros ou o jazz de Abe Rábade e do ferrolán Baldo Martínez. Debemos lembrar que sen aqueles pioneiros, o seu firme compromiso e o seu entusiasmo non sería posible esa rica diversidade que hoxe entendemos como música galega e en galego.

Bo Nadal!

A Biblioteca Saturnino Hermida e todos os que compoñemos o seu equipo queremos desexar a alumnos, pais, profes e a o persoal que traballa no centro, un Nadal cheo de paz, ledicia, bos intres compartidos coa familia e amigos, e como no, tamén de tempo para disfrutar coa lectura.Con este último post do ano van as nosas recomendacións.
Felices festas!

Open publication - Free publishing - More libros

Tarxetas de Nadal II

Comezamos xa a contar os días que faltan para que chegue o Nadal con todos os seus clásicos: As luces, os regalos, as ceas e os xantares...e tamén as tarxetas cheas de bos desexos.
A ANPA do noso centro convocou o segundo certame de "Tarxetas de Nadal", no que resultaron gañadores Andrea Rodríguez ,Román Cuadrado e Arlet Espinosa. Todos eles son alumnos de 2º de bacharelato.
Teremos expostas na biblioteca todas as postales participantes ata as vacacións.

Presentación da biblioteca con xincana literaria

Un pouco mais tarde do que ven sendo habitual, recibimos as visitas dos alumnos de primeiro.
Nesta ocasión ademáis das explicacións sobre a clasificación dos libros pola CDU y as probas para ensinar a facer unha percura co programa MEIGA, o equipo da biblioteca ideou unha xincana que resultou moi divertida, mediante unhas tarxetas agochadas dentro de libros de distintas seccións,un DVD e un CD.
Aproveitamos a ocasión para facer novos socios e tamén para inscribir aos máis pequenos dos nosos alumnos no Club de lectura.

A semana das ciencias

A semana do 19 ao 23 de novembro tivo lugar, con grande éxito de participación, a primeira "Semana das Ciencias" organizada polos departamentos de matemáticas,ciencias,física e química e tecnoloxía.
Organizáronse varios tipos de actividades: proxección de películas e documentais no salón de actos, exposición de material científico no vestíbulo e exposición de material manipulable na biblioteca.
Nesta última a mostra veu coincidir coa exposición de fotografías do colectivo "Lapis verdes" da que poidemos disfrutar ata o día 1 de decembro e que se chama "Itinerario polo monte de San Xurxo", un percorrido polo roteiro que vai desde a praia de Doniños ata a de San Xurxo.As fotografías e os seus comentarios proporcionábannos moitos datos da flora,fauna e a paisaxe desta fermosa zona.
Tamén houbo un concurso diario de adiviñas e enigmas relacionados coa ciencia.

18 comidas ou como Galicia supera a Hollywood

18 comidas é o título da película que vin o pasado sábado, e a verdade é que foi unha agradable sorpresa. É unha comedia cun guión moi orixinal. Aínda que a crítica a poñía moi ben, eu non as tiña todas comigo, pois moitas veces as críticas e eu non coincidimos. Pero esta vez foi certo, a película, desde logo, paga a pena ser vista. O director chámase Jorge Coira, é de Lugo e foi ao instituto con Luis Tosar. Na película entrelázanse seis historias diferentes que teñen como fío condutor a reunión ao redor da mesa. Tren tres partes, unha dedicada ao almorzo, outra á comida e a terceira á cea. Filmouse en Santiago e penso que un adxectivo que a describe moi ben é “moi galega”, pois nela quedan moi ben reflectidas situacións que todos coñecemos. Traballa nela Luis Tosar rodeado de moitos outros actores galegos, ben coñecidos porque soen formar parte das series que emite a Televisión de Galicia. Ten de bo que foi realizada con baixo presuposto, co cal é un bo exemplo de que sen gastar esas inxentes cantidades de diñeiro que gasta Hollywood, se poden facer boas películas. Aconséllovola, ide vela e pasaredes un bo rato

Lecturas de outono

Hai pouco tempo que acabei de ler dúas das propostas editoriais, deste verán “Unha historia que non vou contar” de Cid Cabido e “A Intervención” de Teresa Moure. As dúas afronteinas con idéntica ilusión e curiosidade pero producíronme reaccións opostas. A de Cid Cabido diría que a devorei coa sensación agradable de frescura que produce o achado dunha proposta nova que te enreda e aprisiona na súa trama ata que a terminas; pola contra a de Teresa Moure obrigoume a unha lectura reflexiva, teimuda e persistente co ánimo de atopar algo daqueles personaxes e pasaxes cativadoras de Herba moura pero sen chegar a atopalo.
Imos analizalas por separado. “Unha historia que non vou contar" non é unha novela de intriga ao uso, son dúas narracións nunha. Por unha banda está a crónica detallada do proceso de “non” escritura dun libro e por outra o relato da peripecia persoal do “non” autor, o escritor C.C. (un xogo coas iniciais de Cid Cabido). Partindo dun feito real, o asasinato dun coñecido industrial vigués acontecido nos anos 70, o autor aproveita para propornos unha viaxe a outra época, a finais da ditadura franquista. A novela vai tecendo o retrato duns ambientes sociais, das relacións entre as parellas, as familias, o mundo dos negocios, os grandes escándalos económicos como o famoso caso REACE, paradigmas da estrutura daquel réxime escuro e tebroso que tanto pesa, en formas e costumes, na nosa sociedade de hoxe. E doutra banda está a peripecia persoal do protagonista e narrador un tipo bastante indolente que, case a empurróns dos que o rodean, trata de discernir entre o que ocorreu realmente e o que quedou como lenda popular. Está omnipresente na narración, Vigo, quizais unha chiscadela complice para aqueles lectores que identifican na lectura as pasaxes e personaxes ben coñecidos dunha e outra época. A intriga subxacente, as dúbidas existenciais do escritor protagonista, o seu voluntario retiro de modas e convencións, configuran un amplo fresco tanto do pasado como do presente, e dos fíos, ás veces invisibles, que os unen.
Resumindo Cid Cabido elabora unha ficción-non ficción narrativa moderna, áxil, onde combina diferentes rexistros, cunha linguaxe clara e directa, de calidade que engancha desde os primeiros momentos e que a converten nunha lectura altamente recomendable.

Non me resulta fácil falar da novela de Teresa Moure pois a miña é a opinión dun lector, non a dun crítico nin a dun experto lingüista e poida que por iso sexa unha opinión equivocada, pero si podo afirmar que decepcionou as expectativas que tiña depositadas na obra. Paréceme un exercicio de estilo literario falto de ánimo e consistencia narrativa. A proposta é a narración dun mesmo feito por cinco testemuñas que dan á intervención unha perspectiva (subxectiva) diferente. Dacabalo entre o realismo máxico e o compromiso político-ecoloxista, os feitos e os personaxes parecen entrelazados por unhas puntadas demasiado grosas, que aínda que ás veces ocultan páxinas verdadeiramente afortunadas, expoñen personaxes que soan a tópicos con sensibilidades e caracteres someramente trazados. Bótase de menos un perfil máis detallado de personaxes chave como os membros da familia Balseiro ou o atraínte pero pouco aproveitado personaxe do pianista amnésico, pero tamén unha análise maior das relacións persoais que dan lugar aos feitos. Terminada a lectura un pregúntase onde reside o magnetismo motivador da intervención, que arrastra até o punto de facer cambiar a súa vida e arriscarse a todos os personaxes , e ao non atopar máis que o propósito dunha nai que quere que o seu fillo encontre o seu lugar no mundo e que asume como propio o desafío da tarefa a desenvolver un pregúntase se de verdade esta historia daba para ser o argumento dunha novela que merecía a pena ser contada.

LER E ESCOITAR

Nos últimos días de outubro tivo lugar na biblioteca o primeiro concurso"LER E ESCOITAR".
Os participantes, de primeiro e segundo da ESO, tiñan que ler dous fragmentos, un seleccionado polo xurado, e outro seleccionado por eles mesmos.
Resultaron gañadores do concurso:
Na categoría de grupos, o grupo de segundo B composto por Carlota, Lorena, Yolanda,María e Ruth, que escolleron un fragmento de "Qué me queres, amor?" titulado Conga,conga, de Manuel Rivas.
E na categoría individual o alumno de primeiro A, Pablo, que concursou cun fragmento da "Odisea" de Homero, A misión de Hermes.
Outros autores que leron os rapaces foron Fina Casalderrey, Mar Guerra, Xulio Verne e Antoine de Saint-Exupery, mentras que o xurado propuxo un texto de Gianni Rodari.