Concurso de marcapáxinas adicados a Valentín Paz Andrade

Este ano o Día das Letras Galegas conmemora a figura de Valentín Paz Andrade (Lérez 1898-Vigo 1987).A sua primeira actividade foi como xornalista, dirixindo o diario Galicia e a revista Industrias pesqueiras. Os artigos que escribiu para estas publicacións amosan preocupación pola realidade socioeconómica de Galicia. As súas inquedanzas levarono a facer carreira política militando no partido galeguista. Publicou ademáis obras de poesía e unha importante biografía sobre Castelao.
Como inspiración ou para ilustrar os marcapáxinas, propoñémosvos esta pequena escolma de textos feita por Manuel Rei:
1.Queremos unha Galicia autónoma, señora de si mesma, que sexa oficialmente o que ela é naturalmente.
2.Galicia non é un país pobre, é un país empobrecido.
3.Os verdadeiros apaixonados de Galiza han de amala doutro xeito: convertendo o sentimento en ideal, en acción.
4.Algúns non entenden a grandiosidade desta Terra.
5.Galiza abría os ollos despois da negra sombra
que murchara no cedo as roseiras de abril.
6.O albo fun dos tiros que racharon
a capa silandeira da deshora,
sen ferrar no mortal.
Adxuntamos unha ligazón á páxina Botóns que recolle recursos na rede sobre o escritor.
Aquí podedes atopar unha webquest.
E para rematar unha páxina do seminario Galán que proporciona información sobre o autor, as Letras Galegas e actividades en liña.

Conferencia de Camilo Casal e exposición de Lapis Verdes

O día 28 de febreiro Camilo Casal, profesor de Física e Química do noso instituto, na actualidade xubilado e presidente do colectivo didáctico medioambiental de profesores Lapis Verdes, impartiu dentro das actividades de dinamización da biblioteca unha conferencia titulada: Por que Reducir, Reutilizar e Reciclar á que asistiron alumnos de 3 º ESO.
Comezou falando do lixo, da súa recollida e do tratamento ao que se somete en Galicia, dos distintos tipos de colectores que temos nas rúas, do que se debe de botar en cada un deles e das horas nas que o debemos de facer. Deulles aos alumnos un folleto explicativo co que se pode botar ou non e cada un dos colectores.
Despois pasou a explicarlles por que é imprescindible reciclar e que se aforra cando o facemos. Deulles datos comparativos de canto se recicla dos distintos tipos de residuos en Galicia, en España e na UE e faloulles dos países nos que máis se recicla.
A continuación pasou a indicarlles algúns consellos para reducir e reutilizar.
Por último comentoulles a problemática dos residuos voluminosos e dos residuos tóxicos e perigosos e por que debemos de levalos ao punto limpo. Entregoulles un folleto do Concello de Ferrol sobre o Punto Limpo do Concello.
Rematou a conferencia falando da perigosidade dos aceites vexetais e onde debemos de levalos.


Durante unha quincena a biblioteca tamén hospedou a exposición deste mesmo colectivo sobre nutrición, que foi visitada por moitos grupos de alumnos. Amosámosvos as fotos:

Previndo a violencia de xénero coa asociación ALMAT

A charla durou unha hora aproximadamente e foi moi interesante e entretida. Contou coa intervención dalgúns alumnos, creándose un debate no que os encargados de dar a charla contestaron aos intervintes con bos argumentos, aclarando as dudas e preguntas.
Falouse de que son o sexo e o xénero e as diferenzas entre as dúas definicións (o primeiro é unha condición coa que se nace e o segundo unha forma de clasificación que depende do sexo). Explicaron como pode adoptarse un tipo de comportamento, dependendo da educación recibida, se ésta cambia polo feito de ir dirixida a un neno ou a unha nena.
Tamén se falou de como comeza a violencia de xénero, do ciclo que ten (tensión, violencia e arrepentimento) e dos mitos e falsas crenzas que se crean ao seu arredor, como por exemplo, o que di a xente para desculpar esta violencia, argumentando cousas como que está tolo, que a culpa é dela por seguir con el...
Ao final falaron do dereito que ten a muller a poñer unha denuncia, así como do de chamar á policía se o mandado trala denuncia non se cumpre. Comentaron tamén que en ALMAT teñen abogados e psicólogos, e que acudir a esta asociación ou a outra de este tipo, non implica a denuncia inmediata.
Tamén deron os números de atención á muller para a súa defensa e o da asociación ALMAT (607 609 442).
Sabela Montero, 4º C eso

Material sensible

A narración de Auður Ava Ólafsdóttir (Rosa cándida) é unha novela sinxela, de lectura áxil, pero intensa que te atrapa entre os seus capítulos e seduce aos poucos. Cando te dás conta estás a colocar as últimas pezas do mosaico, e a te deleitar cos capítulos finais dunha rara narración que non deixa indiferente.

Resulta curioso que esta sutil obra, un cántico á delicadeza e a beleza dos pequenos e sensibles detalles, fose elaborada nun país (Islandia) afundido economicamente polos especuladores. É unha obra na que as cousas non transcorren como sería de esperar que ocorresen, pero na que o canto ao idealismo, e a autenticidade imponse sobre o pesimismo e a tristeza das vidas frustradas ocasionadas por enfoques erróneos na solución dos problemas.

O relato, os protagonistas e a paisaxe son inusuais pero non por iso menos atraíntes. A composición por capítulos que o personaxe escribe a modo de reflexións nocturnas fai moi fácil a súa lectura. Imos enlazando así as pezas dun quebracabezas que aos poucos nos vai desvelando o panorama completo e a súa evolución persoal. É un ser cheo de dúbidas e contradicións cunha única certeza, o seu amor polas flores, sobre todo polas rosas e especialmente pola de oito pétalos. Na súa viaxe iniciática, de descubrimento persoal enfrontarase en soidade, e por primeira vez, cos problemas da vida: a enfermidade, a responsabilidade, o traballo, a paternidade, e ... finalmente a reflexión sobre todo o que pasou e o que virá despois.

Rosa cándida contén moitos detalles que a fan unha narración distinta. Unha novela diferente e orixinal coa que gozar lendo.

Lucio Dalla e a súa canción "Caruso"

O primeiro día de marzo morreu dun infarto o cantautor italiano Lucio Dalla.
A súa longa carreira que se extendeu por case cincuenta anos está chea de éxitos, entre eles sinalamos "Com'è profondo il mare", "L'anno che verrà", "Anna e Marco", "Canzone" o "Futura".
Pero sobre todo Dalla foi o autor dunha das máis fermosas canciones que se escribiron en italiano, "Caruso", da cal fixéronse máis de trinta versións en todo o mundo, entre elas a de Pavarotti.
"Caruso" foi escrita no ano 1986,cando o artista boloñés hospedouse no mesmo hotel de Sorrento onde o célebre tenor pasou os seus últimos días de vida, xa que estaba moi enfermo dun cancro de gorxa.Como non podía manterse afastado da música, dáballe clases de canto a unha moza da que quizáis se sentía un pouco namorado.Unha noite que ía moita calor, Caruso fixo transportar o piano á terraza,que estaba preto do porto, e cantou diante da rapaza que o miraba conmovida. A súa voz era aínda tan marabillosa que os pescadores achegaron as barcas para escoitalo mellor.Caruso, vendo as luces no medio do mar, revivíu os triunfos en América e tocou unha vez máis a eternidade, sentíndose feliz nese intre perfecto.
"A miúdo o amor e o sufrimiento viaxan xuntos no corazón dos homes e das súas cancións" (Lucio Dalla).

Marcos Calveiro falará da súa obra.

Desde a biblioteca queremos lembrar a todos vós que o luns 5 de marzo teremos ocasión de escoitar no salón de actos ao escritor Marcos Calveiro,que falará dos seus libros.A cita é ás dez e media.
Para ir entrando en materia, publicamos a continuación unha presentación, que debemos como sempre ao bó facer de Elvira.

Calveiro

View more presentations or Upload your own.

Recordando o primeiro trimestre: O contacontos Avelino González na biblioteca.

O último día do primeiro trimestre, como todos os anos, houbo un espectáculo ou actividade para cada curso. A nós, o curso de 1º da ESO, asignáronnos un contacontos. O espectáculo tivo lugar na biblioteca, no fondo. O alumnado sentámonos nunhas cadeiras e comenzou a actuación. O contacontos empezou presentándose e describindo un poco os seus gustos. Logo (a partir da súa presentación) contounos dúas lendas de fadas e xanas, ademáis de outra sobre o falso amor. Participaba moito, e falaba de cousas graciosas, o cal fixo o acto máis levadeiro e humorístico.

A partir dese tema, chegou a "os acentos". Según él, cada país ten o seu propio acento según o que coman. Por exemplo: en México, toman "chiiiiiile", coa boca alongada e subindo o tono de voz, e é certo! Se fas a proba... Consigues o acento mexicano!, e así foi imitando outros acentos, dende o cubano ata o inglés. Foi moi gracioso e o público celebrouno con gargalladas.

Posteriormente, contou a historia dunha parella dun home e unha muller. O home facíao todo na casa, e a muller rascaba a barriga. Entón, un día calquera, o home tivo que marchar un tempo, e a muller veuse obrigada a encargarse das tarefas da casa. Como non fixo caso das cousas que tiña que facer e "maltrataba" a todos os electrodomésticos, estes rebeláronse contra ela; pero por sorte o marido chegou e salvouna. Isto demostra que sempre tes obligacións que debes cumprir.

O espectáculo foi agradable, e a expresividade do contacontos facía o acto simpático e ameno. Persoalmente, gustoume bastante e rinme moito!

Marta Castro, 1º da ESO.

Omnia vincit Amor, et nos cedamus Amorem.

O amor vénceo todo, deixémoslle paso ao amor.Citamos ao poeta latino Virxilio (70-19 a.C.) porque iso foi o que pasou: máis de catrocentos corazóns estiveron expostos na biblioteca, e case a mesma cantidade de alumnos rendíronse a este poderoso deus, convertíndose en improvisados poetas que o cantaron con desigual fortuna pero con idéntico entusiasmo.
E o día de San Valentín os corazóns chegaron ás mans dos seus destinatarios, e no club de lectura houbo unha sesión especial na que comentamos poemas de temática amorosa de Quevedo, Borges, Gabriela Mistral, Juan Ramón Jiménez, Pablo Neruda entre outros.

Día da paz

Hoxe, día 30 de xaneiro, data do aniversario da morte de Mahatma Gandhi (1869-1948), celébrase o "Día escolar da non violencia e da Paz" (DENIP) e nesta data o proxecto "Coñecernos para querernos" que estamos a levar a cabo cos rapaces e rapazas dos campamentos de refuxiados sahararuis en Tinduf fainos sentir, se cabe, máis preto de todos aqueles que como eles están a ser vítimas desas guerras esquecidas, eses conflitos ignorados pola comunidade internacional.

Cando eliximos este título para o noso proxecto, fixémolo convencidos do que ese "lema" significaba, fixémolo con plena conciencia do noso obxectivo principal, coñecer a quen está a loitar polos seus dereitos e, na medida das nosas posibilidades, loitar para que eses dereitos algún día, non moi lonxano, sexan recoñecidos e ese exilio ao que levan sometidos 35 anos cese dunha vez e consigan alcanzar un acordo definitivo de paz que permita a libre determinación do pobo saharaui.

E para que nos vaiamos coñecendo velaí tedes "101 imaxes, 101 abrazos para coñecernos, para aprender a querernos" chegados dende Smara para tod@s nós, para tod@s vós.


Hoxe, día da Non Violencia e a Paz, as bibliotecas escolares do Plambe-Ferrolterra implicados, a través do Bubisher, neste fermoso proxecto "Coñecernos para querernos" queremos berrar alto e forte "Deámoslle unha oportunidade á Paz" "Give peace a chance!"

Give peace a chance - John Lennon

(Artigo publicado en común polas BIBES de Ferrolterra)

NOTICIAS DO LABIRINTO GREGO.

Dicía Dashiell Hammett que o éxito da novela negra baseábase en que ademais da trama propiamente dita ofrecía unha crónica do estado actual da sociedade que nos rodea. Dita argumentación podería aplicárselle directamente a "Con el auga al cuello" de Pietros Markaris. Esta novela nárranos, por medio do seu protagonista o comisario Kostas Jaritos, con toda crueza as causas e consecuencias da crise grega e as reaccións dos distintos colectivos afectados por ela ( policías, funcionarios, médicos, banqueiros, comerciantes etc.). Neste contexto de iracundas manifestacións, reaccións desesperadas causadas pola asfixia económica e os recortes sociais discorre o argumento da novela, unha historia de perdedores narrada por un personaxe politicamente incorrecto e aparentemente descoidado pero ao que a súa mente lle funciona á perfección. " Con el auga al cuello " é algo máis que unha novela negra, ofrécenos unha historia verosímil e de triste actualidade . A Markaris preocúpalle a situación do seu país e por iso o cronista imponse ao novelista e de forma descritiva case sen concesións aos adornos literarios axúdanos a comprender as reaccións dos seus compatriotas, as súas posturas vitais, as súas inquietudes. Os diálogos entre os personaxes non teñen desperdicio e entre chiscadelas continuas de solidariedade cara ao noso país (os feitos ocorren durante o campionato do mundo de fútbol) debúllanos unha amarga historia que ao final nos fai reflexionar o plausible que resulta nun escenario como o que nos describe. Non é unha gran obra nin o pretende, é simplemente un libro entretido, pero o autor é capaz de transmitirnos a súa preocupación polo estado de frustración e desesperación no que está sumido o seu país e no que a ausencia de saídas de futuro parece quedar resumido nun horizonte de negros nuboeiros que enmarcan un xigantesco signo de interrogación.