Que en tempos de reflexión e pesimismo, máis
proclives á novela negra ou aos transcendentes ensaios sobre o estado de benestar,
alguén se atreva a ofrecernos unha novela de humor é moi de agradecer. Non andamos moi sobrados de escritores que cultiven o xénero e se ademais a súa potencia cómica estriba en crear situacións hilarantes a partir de reaccións insólitas dos personaxes,
en circunstancias habituais e
próximas ao lector, consegue engancharnos á súa disparatada narración. Con referencias directas á película
Vive como quieras de Frank Kapra e cunha trama que nos fai evocar ao mellor
Wilt de Tom Sharpe, Joaquín Bergés
vainos conducindo por uns escenarios facilmente reconocibles pero nos que se suceden situacións
sorprendentes e delirantes ou
monólogos máis próximos á comedia de situación ou ao vodevil que á novela.
Os episodios do aniversario
ou da persecución dos Reis Magos alcanzan cotas elevadas de humor e comicidade, facendo que as risas do lector se encadeen nunha espiral que parece non ter fin. Nada fai presaxiar no que acabará todo, nada
anuncia o final que se aveciña. E penso que niso se asenta a eficacia emocional deste atractivo relato de pais, fillos,
novas conquistas amorosas
e sensacións recuperadas. Poida que algún pense que a novela abusa do humor, pero no desenlace xustifícase a súa función. Persoalmente creo que o autor é plenamente consciente dese equívoco e condúcenos cara a un final no que se manifesta a traxedia, unha situación (emocionante)
inesperada
e tamén a conmovedora conclusión.
Resumindo: humor, emoción, enredo e unha sensación de satisfacción pola lectura son os valores dunha obra que sinceramente recomendo.
No hay comentarios:
Publicar un comentario